Museumpark interventions

← Back to the Portfolio

Het nieuwe Centraal Station van Benthem Crouwel, de Rotterdam van OMA, of de Markthal van MVRDV, Rotterdam is sinds de wederopbouw een collage geworden van uitéénlopende iconen. Elk gebouw op zich is een architectuurhoogtepunt waar architecten vrijweg hebben gekregen. Alleen niet alles wat gebouwd wordt lijkt opgenomen te worden in het stedelijke weefsel van deze stad, zo blijft het Museumpark, een plek dat bruist van potentie, op een zijweg liggen voor zowel de Rotterdammer als de  bezoeker van de stad.

Toen ik mijn eerste woorden leerde spreken op drie-jarige leeftijd, zaten in 1994 Rem Koolhaas, Yves Brunier en Petra Blaisse aan de ontwerptafel om de opgave voor het Museumpark op te lossen. In het destijds krimpend groen van het Land van Hoboken zou een park voor culturele activiteiten gerealiseerd worden. Een slim ontwerp waar gekeken is naar de geschiedenis van het gebied en vertaald is naar vier zones die elk anders ingericht zijn. Door een meditatieve zone, een urbane zone, een romantische tuin en een bestraat gebied wordt de bezoeker naar de Kunsthal gebracht, als het ware is de drukte van de stad verdwenen en zou men kunst kunnen bekijken.

Na ruim tien jaar is het park meermaals heringericht, aangebouwd, afgebouwd en uiteindelijk niet volledig opgenomen in het leven van de Rotterdammer. Wat heeft het park nodig om in de komende jaren bij Rotterdam te horen in plaats van erbij te hangen ?

Twee uiteenlopende visies geven een kijk op de mogelijkheden van het Museumpark.

Ho- boven Museumpark

Het Museumpark, op zich is het een prachtige naam voor een park maar in Rotterdam doet geen eer aan haar naam. Als het ware vormen de musea aan het park meer de kantlijnen dan dat het een interactie aangaat met het park. Zowel de Kunsthal als het Nieuwe Instituut, Sonneveld en Boijmans & Beuningen keren de rug naar het park. In een onderzoek hoe musea een interactie aangaan met het park ontstaat een nieuwe bouwlaag boven het park. In deze bouwlaag komen diverse functies samen die een relatie aangaan met de wereld onder haar, het Museumpark. Om een Utopie als dit te realiseren moet de verbinding van het kruispunt Eendrachtsplein, een entree zone van het Museumpark worden, de missende vijfde zone in het ontwerp van OMA. Waar nu een weg diverse culturele instellingen scheidt, zal dit een groene zone zijn waar bezoekers zich graag doorheen bewegen. Een ruimte waar kunstenaars van de Witte de Wit tijdelijke kunstwerken, follies of andere werken kunnen exposeren. Het Museumpark is een park waar musea en culturele activiteiten een interactie aangaan met haar bezoekers.

”Boven de meditatieve zone van het Museumpark bevindt zich de Kunsthal, dat samen met het Nieuwe Instituut, Boijmans & Beuningen, Sonneveld en Chabot Museum een cultuur cluster vormt. In deze visie is de optie om het Natuur Historisch Museum naar deze kant van het Museumpark te verplaatsen en is er ruimte voor het collectiegebouw van Boijmans  & Beuningen. Via brede trappen loopt men naar een voorplein waar deze functies door middel van luchtbruggen ontsloten zijn. Deze nieuwe laag gaat interactie aan met het Museumpark onder haar, waar bezoekers door de grote kunstwerken dwalen.”

De Caleidoscoop

Rotterdam richt zich voornamelijk op de overbrugging naar de Kop van Zuid, wat met de Erasmusbrug van UNstudio een eerste poging is. Naar mijn inziens dient eerst het gebied ten Noorden van de Maas versterkt te worden als een sterk front aan de Maas waarna pas de stap naar de andere kant van de Maas dient gemaakt te worden. Het idee van de Caleidoscoop, een nieuwe laag boven de Westzeedijk die vanaf de creatieve zone van Delfshaven het waterfront van de Boompjes verbindt. Hier tussen ontstaan pleinen waar functies zich kunnen mengen, aan één van deze pleinen staat de Kunsthal  met het daar bijhorende Museumpark centraal.

”Aan één van de pleinen aan de Caleidoscoop bevindt zich het Museumpark, waar de Kunsthal een centraal element is. De Kunsthal staat op een verhoogd plateau dat zowel de Caleidoscoop als het Museumpark verbindt. De grote trappen zorgen ervoor dat de ruimte voor de Kunsthal beter tot zijn recht komt en tevens voor verschillende activiteiten bruikbaar is. Eveneens ontstaan er twee werelden aan beide kanten van de Kunsthal.”

* In een korte zes weken zijn deze visies ontwikkelt voor het schakelsemester in Delft.

  • Date: 2015
  • Client: TU Delft
  • Filed under: Architecture